Aarzelend kijkt Didier ons aan. Vooral naar Han.

 

- Omdat ik moe ben, zucht Didier uiteindelijk.

- Omdat je moe bent? vraagt Han hem verbaasd, de halve wereld staat in brand: revoluties in Egypte en Libië, natuurrampen op het zuidelijk werelddeel en het nakende einde van het Eurotijdperk. En jij hebt daarover niets te zeggen? Omdat je moe bent?

 

Didier roert mistroostig in het kopje koffie voor hem op de bar. Ondertussen tik ik Han op de schouder. Hij draait zich niet eens naar me toe, maar fluistert wel dat “nakend einde” hetzelfde is als een naderend einde.

 

- Aha, zeg ik.

 

Goed dat ik het weet, want anders gaat mijn fantasie weer met me aan de haal. Zo zou ik zo Merkel en Sarkozy op paarden zien galopperen. Waarom op paarden, weet ik niet. Maar daarna zou ik deze Europese politici volledig naakt zien, terwijl hun paarden ineens gekleed zouden zijn in driedelige pakken. Een stompzinnig beeld dat ik dan de hele dag weer niet uit mijn hoofd kan krijgen.

 

- Ik heb mijn krant opgezegd, bekent Didier.

 

Han is met stomheid geslagen.

 

- Hoe kan dat nou, zeg ik dan maar tegen Didier, jij bent net zo’n trouwe krantlezer als Han.

- Ben ik ook, geeft Didier toe, wàs ik ook, maar ik kan niet meer.

 

Sinds een paar maanden wordt zijn krant bezorgd door een man op een brommer. Didier heeft hem één keer gezien. Hij schat hem in op eind 50. Dat is minder oud, nu we zelf begin 50 zijn.

 

- Ik heb mijn rust nodig, zegt Didier.

- Volstrekt normaal op deze leeftijd, zeg ik.

 

De krantenbezorger komt ’s ochtends om half zes langs op zijn brommer, deponeert de krant in de bus, geeft gas, trekt op en rijdt door naar het volgende bezorgadres, een paar meter verderop. Stukken rumoeriger dan toen ik op 14-jarige leeftijd fietsend mijn krantenwijk deed. 

 

- Het stomme is, zegt Didier, dat ik weliswaar mijn krant heb opgezegd maar mijn buren niet, zodat ik nog steeds elke ochtend gewekt wordt door het hortende lawaai van die oude gek.

 

Didier neemt een slok koffie.

 

- Nooit gedacht, zegt hij, dat ik blij zou zijn dat de zondagskrant een fiasco geworden is.

- Alleen maar vanwege zo’n brommerrijder, mompelt Han beduusd.

 

En ja hoor, daar gebeurt het: ineens zie ik in mijn gedachten Merkel en Sarkozy naakt op een ploffiets. Als ik dat beeld maar weer snel kwijtraak.

 

 

 

© Bill Mensema, februari 2011