#294 - VALSE SCHIMMEL OP DE APPELMOES

 

- Leen mijn viltstift maar, zegt de vriendin van Jessica.

- Maar die is blauwgroen, mopper ik.

- Daarmee kan je net zo goed sudokupuzzels oplossen, zegt ze.

- Vooruit dan maar.

 

Terwijl ik met die viltstift verderga met mijn puzzel, stormt Werner het café binnen met een potje appelmoes van de lokale K3000 supermarkt.

 

- Neem je appelmoes mee naar het café? vraag Dajo hem verbaasd.

- Ja, antwoordt Werner, hoezo?

- Nergens om, zegt Dajo schouderophalend.

 

In het midden van het café speurt Werner vervolgens als een heuse woudloper de tent af. Gespannen volgen we zijn blik. Eerst naar de tafels bij het raam, waar studentes ineens nerveus zwijgen. Dan naar de biljarttafel waar Didier pardoes een carambole mist. Naar de bar waar Dajo begint te sidderen. Naar Jessica die onwillekeurig morst tijdens het glazentappen, terwijl de dreigende blik van Werner over haar heen schuift. Totdat hij uiteindelijk degene gevonden heeft die hij zoekt.

 

- Daar zit ze! roept hij triomfantelijk uit.

 

Met een strakke vinger wijst hij naar de vriendin van Jessica aan de andere zijde van de bar. Die legt haar krant neer.

 

- Wat moet je nou weer? vraagt ze zuchtend aan Werner.

- Jij! roept hij uit, jij!

 

De laatste “jij” vibreert door het café, terwijl Werner driftig op de vriendin van Jessica afstapt.

 

- Wat wil hij toch van haar? fluistert Dajo.

- Sinds Werner niet meer bij de K3000 werkt, probeert hij haar als bedrijfsleidster daarvan voor alles en nog wat aan de schandpaal te nagelen, merk ik op terwijl ik de laatste cijfers van mijn puzzel invul.  

 

Ondertussen zet Werner het potje appelmoes op de bar neer.

 

- Wat betekent dit blauwgroene streepje op het label?

- Daarmee geven we aan dat het milieuvriendelijke appelmoes is, glimlacht de vriendin van Jessica, het moet toch ergens zitten?

- Maar het zit juist aan de bovenkant van het label, zegt Werner, en dat is de crux!

 

Zodra de goedgelovige consument de koelkast opentrekt, ziet die blijkbaar vanwege dat streepje immers niet een potje appelmoes dat nog maar half gebruikt is, maar lijkt de appelmoes al te schimmelen en gooit die dus weg. 

 

- Dat overkomt mij ook vaak, zegt Dajo, steeds weer van die blauwgroene schimmelplekken op mijn appelmoes.

- Bingo! roep ik.

 

Mijn puzzel is af en ik wil de viltstift teruggeven.

 

- Maar gekkie, lacht de vriendin van Jessica, die is helemaal niet van mij.

 

 

 

© Bill Mensema, Maart 2011