De Rollende Donder Revue bestaat uit Groninger schrijvers, muzikanten en dichters. Momenteel behandelen we in onze revue twee thema's. We hebben het over Bob Dylan - maar dan de Dylan uit zijn meest verguisde periode, toen hij in de Heer ging - & we hebben het over de indianen. Daar hebben we het op dit moment over.
Voor later gaan we zeker iets doen met Fidel Castro en het zou me niet verbazen als we ook nog eens iets met Duitse schlagers gaan doen.

Het is een Revue - het is echt een revue - en ook wij weten niet altijd wat er nu weer komt - een liedje, een voordracht, een performance? Dat is het mooie van een revue.  

Schrijfster. Corrie is een kenner van de Groninger literaire scene, waarover zij wekelijks bericht in haar veel gelezen blog op www.corrieboin.nl. Daarnaast is zij als organisatrice betrokken bij het elk jaar meer aan populariteit winnende dichtersfestival Dichters Bij Foltz te Meeden.

Op haar ooit in een vermetele bui aan Dylan verzonden uitnodiging voor het festival reageerde hij als volgt: "Dear Corrie, I can’t then. Sorry, Bob". De uitgeprinte mail hangt nog steeds in haar woonkamer.

Gitarist. Tegenwoordig is Edwin werkzaam als geluidstechnicus bij het muziekpodium Vera aan de Oosterstraat te Groningen, maar ooit toerde hij als mixer met Nirvana door Europa en met The Feelies door de Verenigde Staten.
Daar deelde hij eens een lunch met Axl Rose en Bob Dylan. Al snel begreep Edwin dat het niet meer goed zou komen met Guns & Roses en dat God nog heel wat te stellen had met Bob. De tijd zou nog leren dat Edwin gelijk had.
Ook was Edwin de producer van het succesalbum Palomine van Bettie Serveert. Toch was hij niet altijd louter en alleen achter de knoppen te vinden. Zo schitterde hij jarenlang als gitarist van The Crimes Of Nature en The Mad Cowboy Experience.

Gitarist. Peter is tevens aan het Dagblad van het Noorden verbonden als journalist voor culturele zaken. Toch mag de gebrekkige informatie voor wat betreft het concert van Dylan in de Martini Plaza in 1995 niet op zijn conto worden geschreven. In die tijd was Peter nog werkzaam in de archieven. Het was een baantje dat niet teveel energie kostte, wat goed uitkwam. Toentertijd maakte Peter namelijk furore met bands als Windischgrätz, Wishing Tree, Weanietots en het magistrale Whipster.

Om ondoorgrondelijke redenen heeft Peter sinds 1995 zijn linkerpink niet meer gewassen.

Schrijver. Hubert wordt al jaren geroemd om zijn droogkomische voordrachten. Zijn columns zijn in tal van publicaties
verschenen. Ook heeft Hubert als redacteur gewerkt voor Noach’s Kat, De Labiel en Foolcolor. Het liefst schrijft hij feuilletons, maar zijn Zwijnenberg reeks is legendarisch. Hierin laat hij Zwijnenberg ageren tegen alle zin en waanzin die zich in Groningen hebben afgespeeld in de loop der jaren.
De parel in zijn oeuvre is wanneer Zwijnenberg Bob Dylan tegen het lijf loopt, als die in 1995 achter de Martini Plaza wat stembandoefeningen doet. “Houd toch op met zingen, man,” schreeuwde Zwijnenberg tegen de eenzame troubadour, “Je zit net zo te jammeren als Bob Dylan! Het is werkelijk geen gehoor!”

Gitarist, dichter en bon vivant. In het dagelijkse leven is Rob directeur. In de schaarse momenten dat hij geen knopen doorhakt, punten op de i zet en alle neuzen in dezelfde richting wijst, vaart hij met zijn boot door de Groninger grachten.
Kreeg in 1995 woorden met de kapitein van de rondvaartboot, waarmee Bob Dylan de stad Groningen vanaf het water bekeek. Van Rob was de fameuze zin: “Het kan Dylan wel wezen, maar verkeer van rechts heeft altijd voorrang!”
Speelde gitaar in The Crimes Of Nature en Barfuss zur Hölle, verzorgde met Bob & Bill het voorprogramma van Alan Ginsberg en was een geliefde acteur in de hoorspelen voor Oog Radio.

Bassist. Jarenlang vaste kracht van de succesvolle formatie Jammah Tammah. Deelde in 1995 buiten op de Carolieweg een warme worst met Bob Dylan, die goede verhalen had gehoord over dit in Nederland zo geliefde HEMA product.

Ook baste Case bij The Piss-Off’s, The Chops, The Three Slow-ones, Drizzling Rain & Weeping Willows, The Mad Cowboy Experience, Crimes Of Nature, The Slow-ones, De Badstraten Buurt Band, Wishing Tree, Celtic Ray, Tros Kompas, Refugees Of Planet Earth, Brouwers
Family, Rockster, Easydoesit Balladears en Nina’s Angels.

Schrijver. Bij uitgeverij Passage verscheen in 2008 zijn roman Doem Dada en in 2009 de roman Fietsen met Bob Dylan. Behoort tot het geselecteerd gezelschap dat Bob Dylan in 2008 live in Odense, Denemarken zag optreden. De anderen - 5.000 Denen - zijn hier vrijwel onbekend.

Ooit was Bill zanger van The Crimes Of Nature, Barfuss zur Hölle, Solomon B. Guggenheim, Drizzling Rain & Weeping Willows en The Ozones. Met Bob & Bill verzorgde hij het voorprogramma van Allen
Ginsberg. Schreef ook hoorspelen voor Oog Radio.

Drummer. Heeft zo'n hekel aan Bob Dylan dat hij liever een uur lang tegen schrikkeldraad aan zou pissen, dan dat hij ook maar een maat wil meespelen op de paar nummers van Dylan die we als Revue ten gehore brengen.

Was jarenlang technicus bij het Groninger Grand Theater en speelde drums in ondermeer Supertamp, The Crimes Of Nature en Killed In Action.

Schrijver en dichter. Er gaan al jaren geruchten dat Raymond wel heel erg veel lijkt op één van de Groninger stadsdichters. Steevast wordt dit door Raymond tegengesproken, hoewel hij graag titels als De godvergeten middenstand, Gedoodverfde engelen en Lente in Sydney op zijn naam zou willen hebben staan.

Binnen de Revue is Raymond onze Dylan encyclopedie. Er is werkelijk niets dat hij niet van Dylan weet. Uit de correspondentie met Corrie blijkt dat zelfs Dylan niet zoveel van zichzelf weet als Raymond.
De Robert Zimmerman Blues is één van de hoogtepunten van de Revue, waarin Raymond ook nog eens zijn voeten laat spreken!