Getto's op de prairie. Dode honden langs de weg. Met je rochelende
roestbak rij je naar de supermarkt om bier te kopen. Het is nog oppassen als je uitstapt, want er liggen dronken indianen voor de deur. Het is 11 uur in de ochtend. Voorzichtig stap je over ze heen. Je kent ze allemaal. Die ene is je achterneef, die ander is je zoon. Hij heeft nu al de kop van een ouwe junk. Het is een wonder dat hij telkens weer scat weet te vinden. Hier is verder niets.

Getto's op de prairie. Dode honden langs de weg. Je schreeuwt tegen je vrouw die buiten op het dak staat dat ze de antenne iets meer naar links moet draaien. Iets meer nog. Ja, zo! Je hoort iets vallen. Boem. Intussen sneeuwt het beeld nog steeds, maar het is in elk geval te volgen. Een blanke man klaagt dat zijn plasma TV zoveel stroom verbruikt. Een andere jammert dat zijn Blue Ray maar niet wil aanslaan. Er is nog eentje die huilt omdat zijn aandelenwinst volledig verdampt is. Je lacht erom. Maar dan valt je TV weer van de zender. Kut! Op dat moment strompelt je vrouw binnen. Ze denkt dat ze haar heup gebroken heeft.

Getto's op de prairie. Dode honden langs de weg. Je staart naar boven, door het gat in het plafond, naar de sterrenhemel. Hier waar niets is - geen kantoren, geen fabrieken, geen snelwegen - zijn er 's nachts sterren in overvloed. Des te helder de nacht, des te kouder in bed. Je kunt niet tegen je vrouw aankruipen, want die ligt in het ziekenhuis. Voor warmte trokken je grootouders ooit bizonhuiden om zich heen. Waar zijn die dingen gebleven? Bizons zijn er tegenwoordig weer in overvloed. Ze lopen dwars door je tuin heen &
vreten je sla op, Maar je mag niet op ze schieten. Ze zijn een beschermde soort.

Getto's op de prairie. Dode honden langs de weg. Blanken huilen van verrukking als ze bizons zien, maar zo'n indiaan als jij staren ze meewarig aan. Waarom blijf je hangen in een verleden dat er niet meer is? Er is genoeg voor iedereen. De ruif is groot. Je kunt zo meedoen. Maar je doet het niet. Je drinkt je bier & je lacht als je kleindochter thuiskomt. Bij de begraafplaats heeft ze een dreamcatcher verkocht. Een ijzeren ring waar ze wat paardenhaar in heeft gevlecht. Van een blanke heeft ze er 20 dollar voor gekregen. Met z'n tweetjes gaan jullie naar de supermarkt in je rochelende roestbak, jij voor bier, je kleindochter voor een plak chocolade voor haar oma.

Getto's op de prairie. Dode honden langs de weg. Langzaam golft het land naar het einde.

© Bill Mensema